![](https://i0.wp.com/matalata.blog/wp-content/uploads/2022/08/IMG_20190224_151306.jpg?resize=640%2C480&ssl=1)
Inne życie
Kolejną atrakcją do zobaczenia podczas wyprawy na Tannę jest odwiedzenie wioski kastom. Kastom w języku Bislama odnosi się do tradycyjnej kultury, a w niej – religii, sztuki i magii Melanezji. Choć pochodzi z angielskiego ‘custom’, jego znaczenie obejmuje normę, prawo, konwencję i tradycję. Na Tannie jest kilka kastom wiosek otwartych dla turystów. Ja pojechałam do Lawinio.
Z Tomem
Tutaj Tom stanął na wysokości zadania, jakby sobie przypomniał, że jednak prowadzi interes i pozostawienie gościa samemu sobie nie jest najlepszą wizytówką biznesmena. Zabrał mnie do Lawinio. Podróż trwała jakąś godzinę od naszej chatki i jeszcze po drodze zatrzymaliśmy się w mieście, dzięki czemu zdobyłam trochę fajek i piwa na później.
![](https://i0.wp.com/matalata.blog/wp-content/uploads/2022/08/IMG_20190225_094901.jpg?resize=640%2C480&ssl=1)
![](https://i0.wp.com/matalata.blog/wp-content/uploads/2022/08/IMG_20190225_095934.jpg?resize=640%2C480&ssl=1)
![](https://i0.wp.com/matalata.blog/wp-content/uploads/2022/08/IMG_20190225_101030.jpg?resize=640%2C480&ssl=1)
Wioska
Lawinio zostało zniszczone przez cyklon rok czy dwa lata wcześniej i cały czas trwały prace naprawcze. Miałam na tyle szczęścia, że byłam jedyną turystką tego dnia i żona szefa wioski oprowadzała mnie po swoim podwórku. Annie, na imię ma Annie.
![](https://i0.wp.com/matalata.blog/wp-content/uploads/2022/08/IMG_20190225_105643-1.jpg?resize=640%2C480&ssl=1)
Wycieczka
Od razu napiszę, na pewno warto taką wioskę odwiedzić. Nie chcę tu rozkminiać jak autentycznie tam było. Myślę, że naprawdę tam mieszkają i naprawdę tak żyją. Zwiedzanie zaczęłyśmy od kuchni.
![](https://i0.wp.com/matalata.blog/wp-content/uploads/2022/08/IMG_20190225_122623.jpg?resize=640%2C480&ssl=1)
Kuchni, jako pomieszczenia gdzie się przygotowuje jedzenie. jedna z kobiet przygotowała swego rodzaju zapiekanka bananową – mieszając patykiem papkę bananową z mlekiem kokosowym, kładąc to na zielonym liściu bananowca i posypując skrawkami liści pikantnej kapusty. Zawinęła liście w małą paczuszkę, po czym odłożyła na rozgrzane węgle na jakąś godzinę. Spróbowałam, smakowało mi.
Potem przeszłyśmy do innej części wioski, gdzie poznałam Stevena, szefa, męża Annie.Steven z innymi mężczyznami i jedną kobietą (w ciąży dodam, ze swoim piątym dzieckiem) zaczęli śpiewać i tańczyć. Na koniec jeszcze zademonstrowano mi jak szybko rozpalają ogień.
![](https://i0.wp.com/matalata.blog/wp-content/uploads/2022/08/IMG_20190225_122231.jpg?resize=640%2C641&ssl=1)
![](https://i0.wp.com/matalata.blog/wp-content/uploads/2022/08/IMG_20190226_134255.jpg?resize=640%2C641&ssl=1)
Annie
Między zagryzką a pokazem tańców, miałam sporo czasu, żeby porozmawiać z Annie. Ja, szczerze mówiąc, byłam onieśmielona sytuacją. Z jednej strony chcę robić zdjęcia i nagrywać, a z drugiej nie, bo to jakby wchodzić z buciorami w czyjeś życie i traktować tych ludzi jak zwykłą rzecz. I właściwie rozmowa wyszła ze strony Annie.
To ją zainteresował fakt, że podróżuję sama. Zaczęła się wypytywać ile mam lat, co robię, gdzie mieszkam, czy jestem z kimś. Była zdziwiona, że w tym wieku jestem sama, nie mam męża, że mogę decydować o tym, co robię, itp. Zaczęła też opowiadać o swoim życiu, o tym, że jest jej źle. Urodziła się w innej wiosce jako córka tamtejszego wodza. Miała szczęście, że ojciec wysłał ją do szkoły, ale nie miała szans na ukończone jej, jako że w wieku kilkunastu lat musiała wyjść za mąż, i tak dobrze, bo za wodza innej wioski. Mówiła, że kilka razy uciekała do domu. Samo dotarcie z buta przez dżunglę do jej rodzinnej wioski zajmowało kilka dni, ale i tak zawsze ktoś po nią przychodził i musiała wracać. Długa historia. My mamy nasz świat, oni swój. Może było łatwiej, jak nie wiedzieli o naszym?